Child Focus heeft een schriftelijke overeenkomst (een ‘protocol') met de politie en het ministerie van justitie afgesloten. Daarin staat nauwkeurig wat de bevoegdheden van beide partijen zijn. Het is vanzelfsprekend dat er regels moeten zijn. Zo zijn medewerkers van Child Focus die deelnemen aan coördinatievergaderingen gebonden door het beroepsgeheim en het geheim van het onderzoek. Maar daarnaast heeft ieder duidelijk zijn eigen rol. Child Focus beslist bijvoorbeeld zelf of we afficheren of niet. Natuurlijk is het zo dat we niets gaan doen dat het onderzoek kan schaden. Daarom overleggen we in het belang van het kind steeds met de politie en natuurlijk ook met de ouders. Vaak doen we suggesties die door de politie worden overgenomen.

Alles is mensenwerk. Elke verdwijning is anders en de dossierbeheerders nemen steeds in eer en geweten een beslissing die gestoeld is op kennis en ervaring. De eerste uren na een verdwijning zijn vaak chaotisch en gewoonlijk wordt pas achteraf duidelijk wat er precies aan de hand was. Het gebeurt dus - gelukkig uiterst zelden - dat achteraf wordt vastgesteld dat een beslissing wellicht eerder had genomen moeten worden. Veel vaker komt voor dat beslist wordt te afficheren en dat achteraf blijkt dat het absoluut niet nodig was.

Telkens wanneer een verdwijning wordt bekendgemaakt, zeker als er met affiches wordt gewerkt, komen er zonder uitzondering meldingen binnen. Natuurlijk is die informatie niet altijd correct, maar elke melding wordt ter harte genomen en vaak helpt dit het onderzoek vooruit. Soms keren weglopers zelf op hun stappen terug als ze merken dat hun foto wordt verspreid, of laten ze zich door mensen die de affiches zagen overtuigen (dit was bijvoorbeeld het geval bij T. die door twee vissers die de affiche zagen werd aangesproken). Soms kunnen we een beslissende tip aan de politie doorgeven.

Uitgaande van het belang van het kind moeten we zoeken naar het beste systeem dat maximale garanties biedt. Child Focus gelooft in een dubbel beleid: stevige straffen gekoppeld aan een doelmatige begeleiding en behandeling van de daders. Dit is het beleid dat in België momenteel van kracht is (hoewel nog lang niet alles perfect loopt). De voorwaardelijke invrijheidsstelling (of in het geval van psychisch gestoorden de vrijlating op proef) biedt veroordeelden perspectief maar dwingt hen ook in een keurslijf. Want het wil niet zeggen dat de daders met fluwelen handschoenen worden aangepakt, integendeel. Er worden hen tijdens hun straf en na hun vrijlating heel strikte voorwaarden opgelegd en de psychiatrische behandeling is heel confronterend en veeleisend. Het is in elk geval zo dat pedoseksuelen die opgevolgd en behandeld worden minder recidiveren dan anderen. In (veel staten van) de Verenigde Staten zijn de straffen veel langduriger en strenger maar ontbreekt elke opvolging achteraf. Het gevolg? Misbruik van kinderen komt er vaker voor dan hier. In Engeland, daarentegen, bestaan er heel efficiënte behandelcentra en is het recidivepercentage eerder klein. We moeten ons ook realiseren dat veel seksueel misbruik binnen de familie gebeurt. Het instellen van draconische of zelfs levenslange straffen voor alle daders zou vele kinderen in feite hun ouders ontnemen. In dat verband is het uiterst belangrijk dat slachtoffers maximaal worden geïnformeerd en betrokken.

De helft van het budget van Child Focus wordt gesubsidieerd door de overheid (via de Nationale Loterij). Maar Child Focus wil ook uitdrukkelijk een beroep doen op het publiek omdat dat de enige manier is om volledig ongebonden en in alle vrijheid te kunnen handelen. Het is dus een bewuste keuze. Bovendien: Child Focus is er voor iedereen, voor alle kinderen, dus ook voor de kinderen in uw familie, vriendenkring of buurt.

Child Focus vecht voor de rechten van kinderen, en wel voor hun absolute basisrechten: het recht op leven, het recht van kinderen om bij hun familie te zijn, zich geborgen te voelen, het recht op fysieke integriteit en zeggenschap over hun eigen lichaam... Zonder deze rechten is een gezonde samenleving ondenkbaar. In die zin is het werk van Child Focus fundamenteel.

Dat klopt niet. Child Focus houdt zich bezig met individuele problemen en bouwt zo ervaring op. De organisatie werkt die kennis verder uit om op termijn het kwade aan de wortel te bestrijden. Door analyse en doorgedreven onderzoeken kunnen we steekhoudende argumenten voorleggen aan gezaghebbende politici om hen aan te sporen legitieme maatregelen te nemen. Bovendien hecht Child Focus veel belang aan preventie- en sensibiliseringscampagnes om ervoor te zorgen dat het gedrag van de mensen zelf verandert en er meer aandacht is voor kinderen en de risico's die ze lopen.

Dat is niet correct. Child Focus is neutraal en onafhankelijk. In de Raad van Bestuur zitten mensen die gekozen zijn omwille van hun expertise, niet om hun politieke kleur. De enige ideologie die Child Focus heeft is het belang van de kinderen, en wel van alle kinderen, ongeacht rang of stand, religieuze of etnische achtergrond. Het klopt dat Child Focus soms commentaar geeft op bepaalde gebeurtenissen of zelfs politieke voorstellen. Maar dat gebeurt nooit vanuit één of ander partijpolitiek belang, maar uitsluitend met de belangen van kinderen in het achterhoofd ...

Child Focus werkt voor alle kinderen én jongeren. We hanteren daarbij de leeftijdsgrens uit het kinderrechtenverdrag en uit de Belgische wetgeving op de meerderjarigheid. Alle kinderen en jongeren worden gelijk behandeld. Voor sommige thema's betreft het in grote meerderheid adolescenten. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de niet-begeleide minderjarige vreemdelingen, die in 60% van de behandelde dossiers 16 jaar of ouder zijn. Of bij weglopers, die in 33% van de gevallen 16 tot 18 jaar en in meer dan 47% van de gevallen 13 tot 15 jaar zijn.

Child Focus richt zich inderdaad op de eerste plaats op kinderen en jongeren. Toch waren er enkele categorieën jongvolwassenen waar we wel voor tussen kwamen.
Maar in juli 2007 besliste de Raad van Bestuur van Child Focus tot een aanpassing van de statuten aangaande de behandeling van verdwijningen in de leeftijdscategorie 18- tot 25-jarigen. Voortaan kan Child Focus, op vraag van ouders, naasten of de overheid, tussenkomen bij alle verdwijningen van personen tot en met 25 jaar die duidelijk niet uit vrije wil vertrokken zijn.

Het is juist dat Child Focus bewust de publiciteit opzoekt, en wel om verschillende redenen. Ten eerste om de verdwijning van bepaalde kinderen in het nieuws te krijgen, met de bedoeling dat er zoveel mogelijk hulp vanuit het publiek komt. Wanneer je Child Focus in de krant of op tv ziet, dan heeft dat meestal rechtstreeks met een verdwijning te maken. Ten tweede om te sensibiliseren en te informeren over de gevaren die kinderen bedreigen. Ten derde ook, en we steken dat niet onder stoelen of banken, om vrijwilligers te werven, en om geld in te zamelen. Naar dit alles gaat ongeveer 20% van de mankracht en van de middelen waarover Child focus beschikt. Dit betekent dat nog altijd 80% van de totale energie gaat naar andere zaken zoals het bijstaan van de ouders, het verspreiden van affiches of studiewerk verrichten met de bedoeling te kunnen ijveren voor de verbetering van de wetgeving en van de omstandigheden waarin kinderen leven. Die percentages zijn allesbehalve buitensporig.